O BREDNIACH ‑ PRZEPOWIEDNIACH.

 

          Dostałam fax. Poirytowana p. Stella, oburzona moim sceptycycznym nastawieniem do kabalistyki i wizjonerstwa (wyrażonym w jednym z moich felietonów), obtańcowała mnie jak św. Michał diabła; odsądziła od czci i wiary za moją, ano właśnie - niewiarę. Usilnie starając się mnie przekonać jak ważne i trafne są wróżby, że nie wolno ich bagatelizować, nawiązała nawet do znanej całemu światu nowojorskiej tragedii z 2001r. Zacytowała, dawno przez siebie (sic!), jak twierdzi, napisaną przepowiednię, ”która się przecież sprawdziła”. I chce wiedzieć, co ja teraz sądzę o jasnowidzeniu. Przepowiednia jest długa, zaczyna się słowami:

 

 ”Nie minęło wiele lat, znów się zmienił w oczach świat”…(o reszcie za chwilę)

 

List zawierał też parę osobistych wycieczek pod moim adresem, (do których każdy, przypuszczam, ma prawo, acz wdzięczna bym była gdyby ujęto je w bardziej wybrednych słowach). Aliści pani Stella ma pecha. Moja skleroza nie wybuchła jeszcze pełnym płomieniem i, przypadkowo, zapamiętałam sobie akurat ten epos z przed lat. I tak się dziwnie składa, że chociaż nie znam prawdziwego nazwiska tajemniczej p. Stelii, znam wszelako nazwisko prawdziwego autora. Jest nim, ni mniej ni więcej, tylko sam Tadeusz Różewicz i jest to fragment jego poematu, napisany zaraz po wybuchu bomby w World Trade Center w lutym 1993r (a nie jakby tego chciała p. Stella, we wrześniu 2001), podłożonej oczywiście przez tą samą fanatyczną organizację.

 

Nie z nadmiaru gorliwości, ani ochoty niszczenia delikatnej tkanki poezji, ale wyłącznie z dobrego serca, chciałam powiadomić p. Stellę, że jakiś tam facet w Polsce, pozwolił sobie na plagiat jej elaboratu. Niestety. Nazwisko p. Stelli okazało się fikcyjne. Podany numer telefonu też ”not in service”, czyli - nie egzystuje. Zaś adres i numer telefonu na faxie, okazał się być sklepem Chińczyka, który za swojego, chińskiego znaczy się, boga, za cholerę nie rozumiał, co ja od niego chcę.

 

Tak więc nie wiem, kim naprawdę jest p. Stella, ale wcale bym się nie zdziwiła, gdyby była jedną z tych wróżek, które ogłaszają się w polskiej prasie i którym ja, ta ”bzidka”, moim sarkazmem i cynizmem, podważam ich wyrocznie i może (oby!) psuję ich lukratywny interes. (Chociaż muszę przyznać, że bardziej od wróżek brzydzę się i boję ”uzdrawiaczy”. Tych magików, którzy w Mississauga kładą rękę na fotografii chorego brata i w ten sposób ”wysyłają” magiczne fluidy przez Atlantyk do, na przykład, Wrocławia. Tanim kosztem, bo tylko $80 (tych marnych, kanadyjskich), od ręki ”leczą” chorego na raka brata, zamieszkałego przy ul. Wrzosowej. A co się dzieje, jeśli chory brat był akurat u lekarza i owe magiczne fluidy nie zastały go w domu?)

 

Obcyndalanie mnie na nic się nie zda. Ja nie zmienię zdania na temat wróżek i jasnowidzów! Zawsze miałam wątpliwości, co do tej profesji, ale dopiero na amen przypieczętowała je śmierć księżny Diany.

 

To też dzisiaj, śliczna Diana, zza grobu, posłuży mi jako dowód, że przepowiednie to brednie i nie należy wierzyć w te banialuki. Przypomniała mi się Diana, albowiem parę dni temu usłyszałam w radio krótką wzmiankę o tym, że w Anglii policja zakończyła swoje wieloletnie dochodzenia i definitywnie orzekła, że śmierć Diany nastąpiła na skutek nieszczęśliwego wypadku. Sprawa ma się jeszcze tylko oprzeć o ”coroner’s court” (nie znam polskiego odpowiednika nazwy tego specjalnego sądu, rozpatrującego niejasne zejścia śmiertelne) i na tym pewnie księżna Diana zakończy swą pośmiertną karierę. Może w 10-tą rocznicę jej śmierci, może, kiedy jej synowie będą się żenili, padnie jeszcze jeden raz jej imię. Wtedy może prasa przypomni sobie o niej na krótką chwilę. No cóż! Biedna Diana przestała być ”news”; przestała ”sprzedawać” gazety.

 

No, a teraz ad rem: teraz moja argumentacja. Mało kto wie, że w drugiej połowie lat 90 –tych, za sprawą Diany, ślicznej, zaszczutej i nieszczęśliwej Diany, jak grzyby po deszczu zaczęły wyrastać w Londynie ”Salony Jasnowidzenia”. Diana miała zupełnego zaj... pardon, świra na punkcie chiromancji. Sekretnie i dyskretnie latała od jednej wróżki do drugiej. (Jak to się stało, że żadnej z nich jej własna kryształowa kula nie pokazała całej hurmy konkurentek?!)

 

Kiedy Diana zakochał się w Dodim, namówiła go aby wraz z nią udał się do ”najgenialniejszej” z nich, którą właśnie odkryła. Wróżka, Rita Rogers, mieszkała w małej wiosce, 160 mil na północ od Londynu. Dodi na to ‑ jak na lato. Ale jak się tam dostać, kiedy na zewnątrz waruje sfora paparazzi? Wymyślili. Jeden telefon do papy Doddiego i już po chwili, na trawniku Kensington Palace wylądował zielony helikopter, ze znanym na całym świecie logo: Harrods.

 

Zakochani nie rozumują. Są ślepi i głusi. Nie pomyśleli o sensacji, jaką wywoła wielki ”zielony ptak” lądujący na wiejskim skwerku. Ani o tym, że od pół wieku nawet na wsi, każdy ma aparat fotograficzny, a w latach 90-tych - co drugi nawet kamerę video. Kiedy oni chyżo biegli do domku Rity, dziesiątki obiektywów rejestrowało każdy ich krok. Wieczorem zawartość tych rolek i kaset (odkupionych za niebagatelne sumy zresztą) wraz z komentarzami ”operatorów”, wydrukowały WSZYSTKIE gazety.

 

Londyńskie wróżki, których klientelą była wyłącznie high society ‑ jasny szlag trafił. Nagle pogodzone, nagle zjednoczone, zgodnym chórkiem ogłosiły, że każda z nich, niezależnie od tego, co ta Rita miała do powiedzenia, jest w trakcie stawiania Dianie nowego horoskopu. Gratis. Opublikują je w codziennej prasie a czas pokaże, który z nich był trafny. Ergo, która z nich jest najlepszą wróżką na świecie! (Nowoczesną Pytią dla możnych?!?)